BIP

Vinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo Slider
Akademia Małych Pisarzy
Koniec Akademii Małych Pisarzy
Rozstrzygnięcie konkursu plastycznego
Szkolenie dla nauczycieli
Zapraszamy na szkolenie jak tworzyć bajkę
wtorek, 20 grudzień 2011 10:08

Świąteczne podziękowania

 

Na wspólnym pieczeniu pierników pojawiło się około 30 osób. Ciasteczkowe łosie, serduszka, gwaizdki, choinki zostały ozdobione czekoladą, kolorowymi lukrami i posypkami.

Wszystkim jeszcze raz dziękujemy za udane spotkanie.

Przy tej okazji chciałabym podziękować wolontariuszom i współpracownikom:

IWONIE POSTOLE - za wielkie serce, za mądrość, za poświęcenie, za rozwój.

Dzięki niej dziecko, które nie siedzi samodzielnie, może uczestniczyć w zajęciach teatralno - literackich. Iwona zdobyła dofinansowanie rejsu żaglowcem "Zawisza Czarnym".

Zadbała o transport, buty, dodatkowe zajęcia dla dzieci, którymi się zajmujemy.

Iwonko, dziękuję za każdą dużą i namniejszą rzecz jaką zrobiłaś.

 

JUSTYNIE ROSTKOWSKIEJ za nieocenioną pomoc w sprawach formalno - prawnych i strategicznych dla rozwoju Fundacji.

Justynko, Twoja wiedza i pracowitość daje nam dużo komfortu.

 

MARIANNIE WRÓBLEWSKIEJ - SITEK - za stałe wpieranie rozwoju naszej Fundacji, za życzliwość, wyrozumiałość, umiejętność rozwiązania każdego problemu.

 

MARCIE WASIAK - za przytomność umysłu, za miłość do dzieci, za chęć do pomagania w każdej sprawie.

Marta pomaga nam w zajęciach teatralno - literackich, jest autorką scenografii do naszych spektakli.

Marta dziękuję za wszystko.

 

AGNIESZCE KRÓL - za zainteresowanie sprawami Fundacji i życzliwe podpowiedzi.

 

AGNIESZCZE JANCZUK - za to, że można na nią liczyć w każdej kwestii. Dziekuję za zorganizowanie wspaniałego pieczenia pierników, profesjonalne wykonywanie ewaluacji.

Agnieszko lubię łagodność Twojego charakteru.

 

MIROSŁAWOWI CZAPIEWSKIEMU - za wyjatkową życzliwość, ciepliwość, wiedzę pozwalającą rozwijać nasza działalność.

 

KASI SZCZEPANIAK - za pomoc przy administrowaniu Fundacją, za tłumaczenia na język angielski tekstów, za obsługę facebooka, pomysły i pogodę ducha.

Kasiu dziękuję bardzo.

 

MAŁGOSI KOCZYK - za stałe wspieranie działań Fundacji, wspaniałe pomysły i strategiczne myślenie o rozwoju naszej organizacji.

Małgosiu bardzo cenę współpracę z Tobą.

 

RICIE JANKOWSKIEJ i jej męzowi MARKOWI za udaną współpracę przy projekcie "Teatr Błękitna Sukienka".

 

MARCINOWI OPINC - za stworzenie i obsługę informatyczną naszej strony internetowej.

Marcin dziękuję, że zawsze można na Ciebie liczyć.

 

MARZENIE DĘBEK - za wykonanie pięknych kukiełek do jednego ze spektakli, który przygotowuja dzieci uczestniczące w zajęciach arteterapii.

Marzenko masz w sobie dużo nieodkrytych talentów.

MICHAŁOWI  ZINÓWKO - za przygotowanie materiałów graficznych związanych z naszą działalnością.

Michał dziękuję za Twoje zaangażowanie.

 

LENIE LEWALSKIEJ - za pomoc w zajęciach arteterapii, pisanie wspaniałych teatralnych scenariuszy i ciekawych rymowanek.

Lena dziękuję za Twój ciepły kontakt z dziećmi.

 

HANI KRAUZE - za wspaniałe zdjęcia i zaangażowanie w sprawy fundacji.

Haniu dziękuję za Twój wewnętrzny spokój.

 

IZIE PIOTROWSKIEJ - za przygotowanie kostiumów do spektaklu "Dzieci z Lodowej Krainy".

Iza dziękuję za twój profesjonalizm.

 

JOANNIE TOR - za pomoc w administrowaniu Fundacją.

Joasiu dziekuję za wszystko.


DZIENNIKARZOM - Iwonie Demskiej, Kasi Fryc, Włodkowi Raszkiewiczowi, Ani Sokół - Kifner, Hani Wilczyńskiej - Toczko, Ani Umięckiej, Markowi Lesińskiemu, Tomaszowi Złotosiowi.

Dziękuję wszystkim pozostałym osobom, które wspierają Fundację GFTR

Alina Wiśniewska

 

wtorek, 20 grudzień 2011 09:42

Podziękowania dla InfoCom

Serdecznie dziękujemy firmie gdańskiej komputerowej InfoCom ( www.infocom.pl ) za bezpłatną naprawę komputera dla uczesnika zajęć teatralno - literackich organizowanych przez naszą Fundację.

Przy tej okazji DZIĘKUJEMY BARDZO  wszystkim, którzy w minionym roku pomogli nam w prowadzeniu naszych działań kierowanych do dzieci i osób dorosłych.

piątek, 16 grudzień 2011 07:41

Pieczenie pierników

 kartka_weroniki

 

 

Na wspólnym pieczeniu pierników pojawiło się około 30 osób. Ciasteczkowe łosie, serduszka, gwaizdki, choinki zostały ozdobione czekoladą, kolorowymi lukrami i posypkami.

Wszystkim jeszcze raz dziekujemy za udane spotkanie.

Przy tej okazji chciałabym jeszcze podziękować wolontariuszom i współpracownikom:

IWONIE POSTOLE - za wielkie serce, za mądrość, za poświęcenie, za rozwój.

Dzięki niej dziecko, które nie siedzi samodzielnie, może uczestniczyć w zajęciach teatralno - literackich. Iwona zdobyła dofinansowanie rejsu żaglowcem "Zawisza Czarnym".

Zadbała o transport, buty, dodatkowe zajęcia dla dzieci, którymi się zajmujemy.

Iwonko, dziękuję za każdą dużą i namniejszą rzecz jaką zrobiłaś.

 

JUSTYNIE ROSTKOWSKIEJ za nieocenioną pomoc w sprawach formalno - prawnych i strategicznych dla rozwoju Fundacji.

Justynko Twoja wiedza i pracowitość daje nam dużo komfortu.

 

MARCIE WASIAK - za przytomność umysłu, za miłość do dzieci, za chęć do pomagania w każdej sprawie.

Marta pomaga nam w zajęciach teatralno - literackich, jest autorką scenografii do naszych spektakli.

Marta dziękuję za wszystko.

 

AGNIESZCZE JANCZUK - za to, że można na nią liczyć w każdej kwestii. Dziekuję za zorganizowanie wspaniałego pieczenia pierników, profesjonalne wykonywanie ewaluacji.

Agnieszko lubię łagodność Twojego charakteru.

 

KASI SZCZEPANIAK - za pomoc przy administrowaniu Fundacją, za tłumaczenia na język angielski tekstów, za obsługę facebooka, pomysły i pogodę ducha.

Kasiu dziękuję bardzo.

 

MAŁGOSI KOCZYK - za stałe wspieranie działań Fundacji, wspaniałe pomysły i strategiczne myślenie o rozwoju naszej organizacji.

Małgosiu bardzo cenę współpracę z Tobą.

 

MARCINOWI OPINC - za stworzenie i obsługę informatyczną naszej strony internetowej.

Marcin dziękuję, że zawsze można na Ciebie liczyć.

 

MICHAŁOWI  ZINÓWKO - za przygotowanie materiałów graficznych związanych z naszą działalnością.

Michał dziękuję za Twoje zaangażowanie.

 

HANI KRAUZE - za wspaniałe zdjęcia i zaangażowanie w sprawy fundacji.

Haniu dziękuję za Twój wewnętrzny spokój.

 

JOANNIE TOR - za pomoc w administrowaniu Fundacją.

Joasiu dziekuję za wszystko.



Dziękuję wszystkim pozostałym osobom, które wspierają Fundację GFTR
poniedziałek, 14 listopad 2011 09:18

Skacz Marysiu

RITA006

 

Premiera  spektaklu pt. Skacz marysiu w wykonaniu aktorek Teatru Błękitna Sukienka już za nami.

Do wrzeszczańskiej Synagogi przyszło pod 150 osób. Reżyserka i scenarzystka spektaklu udowodniła, że jest dojrzałą artystką, a kobiety, które uczstniczyły w naszym projekcie, że w 9 miesięcy można stać się wspaniałą aktorką. Wykonawczynie dostały owacje na stojaco. Koljny pokaz spektaklu także cieszył się duża popularnością. Sala teatralna Dworku Artura GAK także była pełna.

Na naszych stronach zamieścimy wkrótce zdjęcia i fragment nagrania spektaklu.

Dziękujemy fotografikowi Łukaszowi Głowala za wspaniałe zdjęcia z pokazu przedpremierowego, Markowi Jankowskiemu za znakomite plakaty i zaproszenia oraz wszystkim oosbom, które przyczynily się do tego, że  Teatr Błękitna Sukienka pięknie rozpoczął swoje życie.

 

środa, 09 listopad 2011 07:26

Joga dla równowagi

Od 16 listopada zapraszamy wszystkich chętnych na bezpłatne zajęcia „Zabawa z Jogą”. Jest to ciekawa propozycja na jesienne wieczory i okazja, aby zrobić coś pożytecznego dla siebie. Regularnie praktykowana joga nie tylko korzystnie wpływa na kondycję organizmu, pozwala też spojrzeć z dystansem na problemy dnia codziennego, dodaje energii  oraz przywraca naturalną równowagę wewnętrzną. Nie wymagamy doświadczenia, dlatego szczególnie zapraszamy osoby, które swoją przygodę z jogą chcą dopiero rozpocząć.

CZAS - wtorki godz. 17

MIEJSCE - dzienny Dom Pomocy Gdańsku, Wrzeszcz ul. Kisielewskiego 12

OSOBA PROWADZĄCA - Krystyna Pacześny

Więcej informacji pod nr tel. 504-753-808.

 

 

 

 

środa, 09 listopad 2011 07:18

Joga dla równowagi

Od 16 listopada zapraszamy wszystkich chętnych na bezpłatne zajęcia „Zabawa z Jogą”. Jest to ciekawa propozycja na jesienne wieczory i okazja, aby zrobić coś pożytecznego dla siebie. Regularnie praktykowana joga nie tylko korzystnie wpływa na kondycję organizmu, pozwala też spojrzeć z dystansem na problemy dnia codziennego, dodaje energii  oraz przywraca naturalną równowagę wewnętrzną. Nie wymagamy doświadczenia, dlatego szczególnie zapraszamy osoby, które swoją przygodę z jogą chcą dopiero rozpocząć. Spotkania odbywać się będą co wtorek, o godz. 17 w siedzibie Fundacji przy  ul. Kisielewskiego 12.

Osoba prowadząca zajęcia: Krystyna Pacześny

Więcej informacji pod nr tel. 504-753-808.

sobota, 29 październik 2011 17:21

Artykuły i zdjęcia

Zapraszamy do lektury artykułów, które ostatnio ukazały sie w trójmiejskich mediach na temat działań podejmowanych przez naszą Fundację. Artykuły  pojawią się po rozwinięciu zakładki "Projekty realizowane". W naszej galerii w dziale "wakacyjne warsztaty" są też zdjęcia z rejsu "Zawiszą Czarnym". Autorami zdjęć są: Hanna Krauze i Lucyna Stanuch.

Zapraszamy do oglądania zdjęć i artykułów oraz  przesyłania komentarzy na adres mailowy: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

sobota, 29 październik 2011 16:43

Rejs "Zawiszą Czarnym" w Gazecie Wyborczej

 

21 wrzesnia 2001 r. na temat morskiego rejsu, w jakim uczestniczyły dzieci, które sa pod opieka Fundacji, ukazał się artykuł w Gazecie Wyborczej.

Plik poniżej to artykułu

Link do zdjęć wykonanych przez fotoreportera Gazety Wyborczej -Rafała Malko

http://trojmiasto.gazeta.pl/trojmiasto/51,35636,10329410.html?i=20

Oraz link do filmu, na www.youtube.pl

http://www.youtube.com/watch?v=6XuRVmxhijM&feature=youtu.be
środa, 26 październik 2011 08:07

Sukienka w Gazecie Wyborczej

W ostatni piątek - 22 pażdziernika 2011 na stronach Gazety Wyborczej ukazal się artykuła Anny Umięckiej pt. Gdabyś była kamieniem na temat jednego z naszych projektów - Teatru Błękitna Sukienka, który wkrótce pokaże pierwszy spektakl.

Autorem zdjęć jest Dominik Werner.

gazeta_wyborcza

Anna Umięcka

22.10.2011 aktualizacja: 2011-10-21 13:44

 teatrs_bs_2

Fot. Dominik Werner / Agencja Gazeta

 

- Na co dzień staramy się nie wypaść z roli, mówić tylko mądre rzeczy. A tu: jak zamienić budyń w kochanka lub odwrotnie. Happyendy zostawiamy widzom "M. jak miłość" - opowiadają o swoim spektaklu aktorki amatorskiego Teatru Błękitna Sukienka z Wrzeszcza.

 

Nie było łatwo się tu dostać. Fasadę synagogi przy ulicy Partyzantów we Wrzeszczu przykrywa szczelnie ochronna płachta. Trwa remont elewacji. To trochę tak, jakby sam budynek chciał ukryć tajemnice spotykających się tu kobiet. Rita Jankowska, reżyser i dyrektor artystyczny Teatru Błękitna Sukienka, macha ręką spod materiału i wskazuje wejście. Prowadzi szybko po schodach na piętro. Wszędzie cicho, chłodno, tylko z sali prób dochodzą damskie głosy. Siadamy na krzesłach w kręgu. Za chwilę, na próbie, zabrzmią słowa: "Marysia jest rzeką. Życiodajną czerwoną rzeką. Marysia wstydzi się rzeki".

Marysia jest bohaterką tego spektaklu. Nie jest postacią określoną, jest symbolem, everymanem, a raczej "everywomanką" - każdą z nas. Rita na warszawskim Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego studiowała teologię, a na co dzień pracuje jako pedagog w gdańskim gimnazjum. Mówi, że teatr zwrócił jej wolność: - Zaprosiłam dziewczyny do przestrzeni, która jest moja od bardzo wielu lat. Zaczęły od zera i myślę, że się odnalazły. Fajnie jest coś robić razem.

Początek

W lutym na ulicach Wrzeszcza pojawił się błękitny plakat. Podpisana pod tekstem Rita Jankowska budziła uśpione pragnienia: "Dusza kobiety potrzebuje doświadczać, mierzyć się z czymś scalać i nazywać. Umiera, gdy nie znajduje inspiracji". Czarowała: "Wyobrażam sobie, że takie przyjdziecie: szczęśliwe, niezadowolone, bierne albo wściekłe. Wyobrażam też sobie, że przyjdziecie z głębokim pragnieniem mówienia o ważnych dla was sprawach językiem sztuki, językiem teatru". Kusiła: "Praca aktorki nad sobą to jedno z najskuteczniejszych narzędzi do przemiany siebie, ale także do zrozumienia innych".

Beata natknęła się na błękitny plakat wracając z pracy. Ma 45 lat i 24-letnią córkę. Jest szefową kancelarii prawnej. Przeczytała na nim, że zajęcia nie wymagają zdolności aktorskich, tylko systematycznego udziału i zaangażowania. Przyszła.

- W pewnym wieku kobiety zaczynają szukać siebie. Chcą spotykać się poza pracą, poza rodziną. Te tęsknoty Rita wyciągnęła z nas na zewnątrz - mówi Beata.

Marianka, psycholog, zdecydowała się spróbować, bo zatęskniła za kobietami: - Za byciem w grupie, która wspólnie szyje patchwork... dla przyszłych, może... pokoleń?

Śmieją się wszystkie, ale to bycie we wspólnocie, razem w działaniu, chęć doświadczenia kobiecego wsparcia pojawia się w rozmowie raz po raz. Justyna, inżynier, jest najmłodsza. Ma 37 lat i zaokrąglony brzuch wskazujący na wysoką ciążę. Obserwowała dzieci, które pracowały z Ritą: - Zobaczyłam, jak one odblokowały swój potencjał, i pozazdrościłam im. Pomyślałam, że też tego potrzebuję. Pewnych rzeczy nie wystarczy przemyśleć, przeanalizować na poziomie rozumu. Ważna jest praca z ciałem i wspólne działanie, jakieś osiągnięcia. Na pierwszych zajęciach w marcu 14 kobiet: nauczycielki, lingwistki, malarka, tłumaczka, psycholog, historyk, inżynier, szefowa kancelarii prawnej musiały odpowiadać na pytania: gdybyś była kamieniem, to jakim? Gdybyś był wodą, kolorem, zapachem, słowem, wierszem - to jakim? Wierszem - o czym? Dramowe zabawy nie sprawiały im trudności. Świetnie się bawiły. Problem pojawił się, gdy padło polecenie: powiedz coś głupiego.

- To była masakra - wspomina Beata. - Na co dzień staramy się nie wypaść z roli, mówić tylko mądre rzeczy. A tu: jak zamienić budyń w kochanka lub odwrotnie. Straszne. Nie do przejścia za pierwszym razem. Potem zaczęłyśmy się rozkręcać.

- Zabawy dramowe były konieczne, by się poznać, polubić, dobrze ze sobą poczuć i zaufać sobie, bo to podstawa pracy teatralnej - tłumaczy Rita.

Część zrezygnowała w trakcie prób, część przy podziale ról do spektaklu. Zostało ich dziewięć.

Spektakl

Rita włącza magnetofon. Skrzypcowa, śpiewna fraza powtarza się raz po raz. Marianka wygłasza kwestię, przekrzykując muzykę:

"Ja jestem zła matka z [ulicy] De Gaulle'a. Ta, co drze mordę na swoją śliczną Kiki. Kiki jest bezbronna i śpi z aniołami. Ale ja drę na nią mordę (...)".

Beata mówi:

"Ja jestem kobieta z Wajdeloty. Ta która stoi, bo nie ma perspektywy, bo nie ma wyboru. Bo nie może kupić kolorowej gazety, żeby jej podpowiedziała perspektywę (...)".

Prace nad spektaklem trwają od września. Scenariusz napisała Rita.

- Zaczęłyśmy improwizacje z założeniem, że one wyłonią tematy - wyjaśnia autorka. - Narzucałam je potem warsztatowo. Tak kształtował się tekst, podczas wspólnej pracy. Odnajdziemy w nim każdą z nich, odblask ich osobowości.

Sztuka nie ma głównej bohaterki. Podczas godzinnego spektaklu zobaczymy kilkanaście scenek, w których aktorki kreują wciąż inne role. Przedstawiają sytuacje, które mogły przydarzyć się każdej nas. I problemy, które dotykają każdej z nas. Każdej Marysi na świecie.

W tym teatrze nie ma też gwiazdy. Wszystkie są równe sobie. Nie rywalizują. - Chyba nam o tym właśnie powstał spektakl - zastanawia się Rita. - O rywalizacji kobiet. Gdzie nie pójdziemy, w pracy, na mieście - ujadamy, szczekamy na siebie. Marianka to właśnie powiedziała ostatnio: pomimo całego feminizmu nie jest dobrze. Wymyśliłyśmy sobie feminizm, a tak naprawdę nie przyjaźnimy się ze sobą. Dlatego idę do domu z wielką satysfakcją po tych warsztatach, bo wiem, że nam się udało.

Spektakl jest jeszcze o tym, że Marysie są samotne. Teraz mówią wszystkie naraz: - O samotności. O kieracie. O udawaniu, że nas pewne rzeczy nie dotyczą. Że jesteśmy takie mocne, lepsze. O klatkach stereotypów, które z trudem rozginamy.

Emocje

Na scenie cztery aktorki kołyszą w ramionach lalki. Odkładają je delikatnie na krzesła jak dziecko do łóżeczka. Każda twarz wyraża inną emocję: lęk, troskę, uwagę, czułość. Światło gaśnie.

- Emocje to trudna rzecz - mówi Bożena. Jej bohaterka jest czasem złą matką, czasem krzywdzoną córką tej matki. - Trzeba ostrożnie do nich podchodzić, żeby nie straciły autentyczności.

Bożena szukała miejsca dla siebie i znalazła dziewczyny. Na jednej z prób, podczas zajęć ze stresu nie udało się jej dokończyć sceny, bo wspomnienia trudnych sytuacji w życiu doprowadziły ją do łez: - Tu staramy się tak wyrażać emocje, by były prawdziwe - i krzyk, i szloch, i uśmiech.

- Szukamy autentyczności - wtrąca Monia, która uczy studentów malarstwa i rysunku. Wydawało jej się, że jest osobą bardzo otwartą: - Na warsztatach okazało się, że jestem na dystans. Zamykam się, a tu trzeba się otworzyć bardziej autentycznie niż w życiu.

Najpierw próbowały realizować zadania aktorskie według takich schematów, w których funkcjonują na zewnątrz: odpowiedzialne, pewne siebie, podejmujące decyzje matki, żony, pracownice, szefowe. A Rita krzyczała: - Nie! Masz się płaszczyć! Masz błagać!

- To było najtrudniejsze. Wejść w role, których unikamy w codzienności - uważa Beata.

Tu mogą wyrażać emocje, których nie wypada okazywać na zewnątrz.

- Za to kocham teatr - uśmiecha się Rita. - To jest bezpieczne miejsce, w którym mogę uruchomić wszelkie emocje, To wyzwalające. Człowiek ma poczucie mocy, sprawczości.

Reżyserka uważa, że poprawność społeczna odbiera nam prawo do wyrażania ekstremalnych uczuć. Mamy być zwykłe, poruszać w pewnych torach. Nie wolno nam zachowywać się tak, by kogoś wprawić w osłupienie: - Ale co, jeśli ja chcę kogoś wkurzyć, zdumieć?

Tu nie muszą na to uważać. Mogą być sobą we wszystkich odcieniach. Zyskały wolność, a nie udawanie, z czym zazwyczaj kojarzy się teatr.

- Odkryłam, że nie jestem wcale taka grzeczna, mogę być agresywna i mogę to pokazać. To daje dużą siłę - twierdzi Marianka. - To jest bardziej teatr czy terapia? - pytam. - Teatr! Oczywiście teatr! - krzyczą. - Ale jeśli rozumiemy terapię jako grupę wsparcia, one są dla mnie wsparciem - wtrąca Marianka.

Wszystkie się zgadzają, że zyskały poczucie solidarności, żadnej rywalizacji. Każda czuje się trybikiem w maszynie, którą razem uruchomiły, i to jest cudowne uczucie.

Faceci

Kobiecy teatr. Zaprzeczenie idei teatru antycznego, w którym role, również żeńskie, kreowali wyłącznie mężczyźni. Jeszcze jeden dowód na to, że zdobyłyśmy już wszystko do zdobycia. Ale czy niezależność, pigułka antykoncepcyjna, wolne związki nie odebrały nam czegoś?

- Stałyśmy się dla mężczyzn zastępowalne, tymczasowe. Związki są tylko na chwilę - podkreślają kobiety z Teatru Błękitna Sukienka.

- Do facetów nic nie mamy. Gdyby się nadawali do naszego scenariusza, byli chętni i zainteresowani, to z pewnością by tutaj byli - komentuje Bożena. - No, nie ukrywajmy, projekt był skierowany do kobiet. Co nie znaczy, że jesteśmy teatrem feministycznym, który chce dowalić mężczyznom - ripostuje Rita. - Dlaczego kobiety? - odpowiada na pytanie. - Bo są super. Jest w nich potencja, energia, w psychice mają zakodowane poszukiwanie. One chcą wyjść z domu, spotkać się i stworzyć wspólnotę. Jesteśmy na to dowodem. Gdy kobiety łączy idea, mogą "pomocować się" w jakimś obszarze, działać, to wchodzą na wyższy stopień wzajemnej relacji.

A co z facetami?

Rita: - Najważniejsze dla mnie słowa sztuki brzmią: "Marysiu, dlaczego jesteś przezroczysta? Nie możesz być przezroczysta. Jak my ich kochamy, jak my ich pragniemy! Jak chcemy, żeby na nas patrzyli! Żeby nas nie traktowali, jakbyśmy nie istniały".

Choć dziewczyny mówią o sobie, że są w szczęśliwych związkach, współczesne relacje damsko-męskie przynoszą im też rozczarowania. Chcą wykrzyczeć to na scenie. Obserwują słabych facetów, pogubionych w swoich rolach, obojętnych. Na ulicy, w sklepie, w pracy niezwracających na kobiety uwagi.

- Co to ma być?! Chcemy, żeby mężczyzna zauważył kobietę jako człowieka. Życie nie ma smaku, kiedy tak się traktujemy - Rita jest oburzona.

Premiera

Ambitne. Od września poświęcają sztuce dwa popołudnia w tygodniu, po cztery godziny. - Nie chcemy wyjść z jakimś gniotem - stanowczo stwierdza Rita. - Staramy się zrobić taki spektakl, żeby po kręgosłupie dreszcze poszły - dodaje Bożena.

Premiera odbędzie się pod koniec listopada w synagodze, w której próbują na co dzień. Są wdzięczne gdańskiej gminie żydowskiej, że życzliwie przyjęła je pod swój dach. Potem wystawią sztukę jeszcze dwa razy, m.in. w Dworku Artura, i koniec projektu. Spieszą się, by zdążyć przed narodzinami córki Justysi. Ale nie chcą się rozstawać i po nowym roku planują pracować dalej.

- Czy wasza sztuka ma happyend? - pytam.

- Happyendy zostawiamy widzom "M. jak miłość" - obrusza się Beata.

Wspólna praca na scenie zbliżyła je do siebie i spotykają się też po zajęciach. W sobotę, 1 października, prosto z kościoła, w którym odbywał się ślub Justyny, poszły na Marsz Puszczalskich (był to pierwszy w Polsce odpowiednik Slut Walk, demonstracja przeciw przemocy wobec kobiet). - Wygląd czy ubiór człowieka nie usprawiedliwia przemocy. Dotyczy to nie tylko zgwałconych kobiet - podkreślały organizatorki marszu.

Kobiety z Teatru Błękitna Sukienka stworzyły grupę, która ma do siebie zaufanie. Mówią: - Jesteśmy tu sobą. Grupa daje nam siłę. A siła powoduje, że stajemy się na zewnątrz bardziej otwarte, otwierają się różne przestrzenie. To idzie lawinowo u każdej z nas.

Zmieniły się.

- Myślę, że wszystko się zmieniło. Na pewno praca tu ma ogromne znaczenie i wpływ na nasze życie, ale to jeszcze nie powód, żeby robić jakąś rewolucję rodzinną - zastanawia się Justyna.

- Choć może niektóre ją zrobiły (śmiech) - patrzą na Justysię w ciąży.

- Pokonywanie przeszkód pomaga nam uwierzyć w siebie. Widzę te efekty. Jestem w codziennym życiu pewniejsza siebie, mam lepszy głos. Mówię przeponą i wszyscy mnie słuchają - kończy Justyna.

- To jest przepięknie metaforyczne - uśmiecha się Marianka.

*Teatr Błękitna Sukienka funkcjonuje pod patronatem Gdańskiej Fundacji Terapii i Rozwoju: www.gftr.pl

 


Więcej... http://trojmiasto.gazeta.pl/trojmiasto/1,35612,10512594,Gdybys_byla_kamieniem.html?as=3&startsz=x#ixzz1bhPqsBye

 

 

środa, 26 październik 2011 07:38

Wolontariusze wyedukowani

W dniach 1 i 8 października 2011 Fundacja GFTR zorganizowała szkolenie pt. „Asystuję i pomagam – podstawowe zagadnienia dotyczące pracy z dziećmi z niepełnosprawnością”. Odbyło się ono w ramach projektu „Szkoła latania – w kierunku samodzielności niepełnosprawnych uczniów szkół integracyjnych” finansowanego z Funduszu Inicjatyw Obywatelskich.

W warsztatatch wzięło udział kilkanaście osób – pracowników szkół i przedszkoli, wolontariuszy zajmujących się pomocą osobom niepełnosprawnym, studentów pragnących poszerzyć swoją wiedzę  na temat niepełnosprawności.

Pierwszą część szkolenia prowadziła pani Mirella Kozakiewicz – fizjoterapeutka z wieloletnim doświadczeniem zawodowym. Uczyliśmy się sposobów nawiązywania kontaktu z osobami niepełnosprawnymi, technik odpowiedniego podawania pokarmów oraz efektywnej pomocy dziecku przy jednoczesnym dbaniu o własne zdrowie. Pod koniec tej części szkolenia poznaliśmy kilka prostych technik relaksacyjnych.

Druga część szkolenia prowadzona była  przez panią Małgorzatę Koczyk – terapeutkę oraz specjalistkę z zakresu  terapii dzieci z zaburzeniami rozwoju. Poszerzyliśmy swoją wiedzę na temat funkcjonowania odruchów oraz roli dotyku w kontakcie z dzieckiem niepełnosprawnym. Szczególnie przydatne okazały się ćwiczenia praktyczne. Doświadczaliśmy prezentowanych technik na sobie, uczyliśmy się ich stosowania oraz dawliśmy sobie nawzajem informacje zwrotne.

Dziękujemy wszystkim uczestnikom szkolenia za aktywny udział i zaangażowanie. Mamy nadzieję na kolejne spotkania, gdyż z głosów uczestników wynika, iż zapotrzebowanie na szkolenia i warsztaty w tematyce niepełnosprawności jest bardzo duże.

 Autor: Katarzyna Szczepaniak ( wolontariusz GFTR )